Dit boek vertelt het verhaal door de bril van één mantelzorgveteraan. Het is mijn verhaal en mijn waarheid. Ik neem je mee in mijn leven en de zorg voor mijn vrouw. De keuzes die ik maakte en die niet altijd gangbaar waren. Maar waarin ik altijd mijn hart heb gevolgd.
‘Heel mooi en waardevol om te weten wat er allemaal mogelijk is.’
‘Prachtig Ton! Gefeliciteerd met dit werk waar heel je hart in zit.’
‘Indrukwekkend Ton en inspiratie voor lotgenoten.’
‘Respect, knap en mooi eerlijk hoe jij vertelt en nu schrijft Ton.’
Op 9 mei ’25 verscheen mijn boek: Mantelzorgveteraan. Dat schreef ik in eerste instantie voor mijzelf toen ik door een moeilijke fase ging. In drie weken had ik 50.000 woorden op papier staan en door het terug te lezen kreeg ik nieuwe inzichten. Toen mijn vrouw op haar 50ste de diagnose Alzheimer kreeg, veranderde dat mijn leven. Het boek vertelt mijn verhaal, mijn reis, met – mooie – grappige – liefdevolle – verdrietige momenten.
De periode ná het overlijden van Hester had een grotere impact dan ik mij bewust van was. Niemand had mij hierop voorbereid maar hierin zal ik niet de enige zijn. Daarom heb ik besloten om het in boekvorm zelf uit te geven. Rauw, eerlijk en kwetsbaar door de bril van een mantelzorgveteraan. Keuzes en taboeonderwerpen die niet gangbaar zijn, maak ik bespreekbaar. Hoe ik in de complexe wereld van de zorg mijn hart volgde en altijd de focus heb gelegd op wat wèl kan. Hoe ik mijzelf verloor en weer terug vond.
Met dit boek wil ik mantelzorgers en zorgprofessionals inspireren in hun keuzes.
Ongeveer zes maanden nadat mijn vrouw Hester de diagnose Alzheimer kreeg, kwam ik erachter dat ik een mantelzorger was. Een vreemd woord waar ik in eerste instantie weerstand tegen voelde. Je zorgt toch gewoon voor je vrouw? Mijn reis als mantelzorger duurde bijna zes jaar. In deze periode ben ik gaan begrijpen hoe ik veranderde als partner naar mantelzorger. Het woord: mantelzorger kreeg een betekenis waar ik mij mee kon identificeren. Waar ik mijn gevoelens in kon parkeren en achter kon verschuilen. Misschien werd het wel mijn masker zonder dat ik daar erg in had.
‘Ton, dat kan niet.’ Dit hoorde ik regelmatig. Er is geen opleiding voor mantelzorgers. Je begint met liefde en verdriet aan deze reis en het overkomt je. In de zorg voor haar deed ik alles wat goed voelde en volgde mijn hart. Daarin liep ik tegen regels aan die ik nooit heb begrepen. Soms voelde ik de druk van mijn omgeving en sociaal gewenst gedrag. Ik heb hier altijd respect voor gehad maar mij nooit door laten leiden.
Mijn vrouw Hester was mijn grote liefde waarmee ik oud zou worden. Op haar vijftigste kreeg ze de diagnose Alzheimer en bijna zes jaar later stierf ze aan de gevolgen. Levend verlies. Levend afscheid nemen en tegelijkertijd nieuwe liefdevolle herinneringen maken. Een paradox waar hoofd en hart niet matchen. Met schuldgevoelens die er mogen zijn. Niet omdat je daadwerkelijk schuldig bent, maar omdat het gevoelens zijn die de constante strijd in het zoeken naar balans vertolken. Balans in de zorg. Balans in de liefde. Balans in het verdriet. Balans in jezelf.
Niemand had mij voorbereid op dag dat ik geen mantelzorger meer zou zijn. Het moment waarop het ritme van de zorg voor Hester zou stoppen en ik mijn eigen ritme weer mocht hervatten. Het moment waarop de balans vanzelf zou herstellen. Alsof dat logisch is. Alsof dat automatisch zou gebeuren. Zo dacht ik er zelf wel over maar wat had ik dat mis. Ook dit duurde zo’n zes maanden voordat ik er achter kwam dat ik een mantelzorgveteraan was geworden. Ik viel in een groot gat.
Als mantelzorgveteraan kwam ik met littekens terug van het slagveld en kon ik mij gaan inzetten voor andere mantelzorgers. Mijn kennis en ervaring overdragen op lotgenoten en zorgprofessionals. Met het schrijven van dit boek rond ik mijn reis als mantelzorgveteraan af.
Ik draag mijn littekens als medailles. En ik wil lotgenoten meenemen in mijn reis, ervaringen en keuzes. Niet om te vertellen hoe je het moet doen, maar om je te laten weten dat je er niet alleen voor staat. Dat jij niet de enige bent. Dat jij je schuldig mag voelen omdat je het niet bent. Dat je niet hoeft los te laten, maar opnieuw mag leren vasthouden. Je bent niet alleen. Je staat er niet alleen voor.
Ik hoop veel mantelzorgers en zorgprofessionals met dit boek te inspireren. Dat er veel momenten van herkenning en erkenning zullen zijn, die jou helpen in het zoeken naar jouw nieuwe balans.
Op 9 mei mocht ik het boek: Mantelzorgveteraan presenteren aan ruim 100 lotgenoten en zorgprofessionals.
Het was een eer om voor zoveel geïnteresseerden te mogen spreken. Mensen die ik in de afgelopen jaren heb leren kennen en die mij dierbaar zijn geworden. Met een traan en een lach heb ik kleine delen uit het boek voorgelezen die voor velen herkenbaar zijn. De diagnose, levend verlies, emotionele eenzaamheid, de focus leggen op wat wel kan etc…
Binnenkort volgen er meer foto’s van deze dag en ik wil iedereen nogmaals enorm bedanken voor je aanwezigheid en belangstelling.
Iedereen die er vrijdag bij was wil ik nogmaals bedanken.
Samen maken we de zorg een beetje mooier!
Binnenkort komt er een luisterboek die je hier kan bestellen.
Momenteel spreek ik deze zelf in en zodra er een downloadbare versie is, zal deze hier besteld kunnen worden
Gebruik hiervoor het contactformulier of stuur een email naar: contact@tonintveen.nl. Ik heb meestal mijn laptop bij me en probeer binnen 2 werkdagen te reageren.